Op Koninginnedag kwam ik dit tegen:
Ik heb niks gekocht. Ik had al benen.
Zo zag het boek eruit in 1998 (deze heb ik)
Eindelijk weer een nieuwe boekentip. Hehe. Dat duurde lang. En al die tijd wisten jullie natuurlijk niet wat jullie moesten lezen, arme drommels. Nou ja, dat is nu opgelost.
Lees dit boek: Mijn avonturen door V. Swchwrm. Het is geschreven door Toon Tellegen en was in 1998 het kinderboekenweekgeschenk. Huh, wat, 1998? Dat is vreselijk lang geleden, toen waren de meesten van jullie nog niet eens geboren! Nu denk je zeker dat het een heel stoffig en ouderwets boek is… mis. Het is één van de leukste boeken die ik ken. Het is zelfs één van mijn lievelingsboeken. En het leuke is dat er een film van is gemaakt, kijk maar (straks, eerst doorlezen!) naar de trailer en de website. De film draait nu in de bioscoop. Niet in alle bioscopen, helaas, misschien niet bij jou in de buurt. Geeft niks. Dan lees je gewoon het boek. Vaak is het boek mooier dan de film.
Het gaat over een jongen die schrijver wil worden. Schrijvers hebben soms een speciale schrijversnaam, die anders is dan hun eigen naam. Dat heet een pseudoniem (spreek uit: psuidoniem). De jongen in dit boek noemt zichzelf V. Swchwrm.
Een tijdje geleden, in mijn blog over Rotterdam, beloofde ik dat ik zou vertellen hoe lang het duurt om een boek te schrijven. Ik heb er tien jaar over gedaan. Maar V. Swchwrm pakt het anders aan. Hij geeft op de eerste bladzijde al een handige tip. Het boek begint namelijk zo:
‘Ik wilde schrijver worden. Ik dacht: als ik elke dag één bladzijde schrijf, dan schrijf ik elk jaar een boek van 365 bladzijden, en in een schrikkeljaar een van 366 bladzijden. Dat leek me genoeg voor een schrijver.’
Als ik goed naar Swchwrm had geluisterd, had ik inmiddels tien boeken kunnen schrijven! Nou ja, zo makkelijk is het niet. Maar één bladzijde per dag schrijven is best een goede tip. Probeer het maar.
Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies waar het boek verder over gaat. Ik heb het heeeeel lang geleden gelezen… in 1998 waarschijnlijk… ik ga het binnenkort maar eens opnieuw lezen, dat wordt hoog tijd. Ik weet wel nog dit: V. Swchwrm beleeft allerlei avonturen en ontmoet allerlei mensen, onder wie de koningin. Maar eigenlijk is het niet belangrijk waar dit boek over gaat. Als mensen over boeken praten gaat het vaak over het verhaal, maar soms is het verhaal niet belangrijk. Een goed boek is veel meer dan een verhaal. Luister goed. Als ik dit boek opensla (maakt niet uit waar) en ik lees een paar zinnen, dan gebeuren er een paar dingen tegelijk: ik vergeet alles om me heen, ik word gelukkig en vrolijk, en er gaat iets gloeien, vanbinnen. Alsof er een lampje aangaat. En dat komt door die zinnen, door hoe ze zijn geschreven. Meer kan ik er nu niet over zeggen. Ga het lezen. Dan begrijp je hopelijk wat ik bedoel…
En zo ziet het boek er nu uit, in 2012, de speciale filmeditie.
Deze prijsvraag van de Kinderjury kunnen jullie natuurlijk allemaal makkelijk beantwoorden… appeltje-eitje… piece of cake (Engels voor ‘makkie’)…
De Talmaschool in Rotterdam
Eind maart ging ik op bezoek bij twee scholen in Rotterdam: de Talma school en de Waalse school (de oudste basisschool van Rotterdam, opgericht in 1739!) Ik ben bij zeven groepen langsgegaan en heb in twee dagen heel veel kinderen gezien en gesproken.
Het was heel leuk. Ik heb het filmpje van Wolfje laten zien en stukjes voorgelezen uit het boek. We hebben gepraat over zwervers en over lezen. Sommige kinderen hielden niet zo van lezen. Een jongen zei dat hij meer van voetballen hield, maar hij had toch óók een boek in zijn laatje… over voetbal. En er waren kinderen die juist heel erg van lezen hielden. Eén meisje vertelde dat ze elke week een grote stapel boeken uit de bieb haalde, die ze helemaal las. Ze las zoveel dat de juf haar soms een paar van haar eigen boeken leende!
Ik stelde vragen aan de kinderen. Bijvoorbeeld deze: kun je je voorstellen dat je bevriend raakt met een zwerver? Zijn verhalen belangrijk? Stel je voor dat er geen verhalen zouden zijn… een wereld zonder verhalen.
Ik heb in elke groep een opdracht gegeven: schrijf een zielig bedelverhaal, waarmee je veel geld kunt ophalen (zoals Wolfje en Rooie doen, in het boek). Ik gaf een paar beginzinnen, en daarna mochten de kinderen verder schrijven. Het viel me op dat iedereen meteen ijverig ging schrijven. Niemand zei ‘ik vind het stom’ of ‘ik heb geen zin’. Sommige kinderen schreven in een paar minuten een heel vel papier vol. De prachtigste verhalen kwamen tevoorschijn uit die ijverige hoofdjes. Na het schrijven lazen de kinderen hardop voor. De meesters en juffen waren soms verbaasd door de verhalen die ze hoorden. En ik heb eigenlijk spijt dat ik ze niet allemaal heb meegenomen, dan had ik ze nog een keer kunnen lezen…
Ik vond het zo bijzonder dat iedereen meteen begon. Zodra ik de beginzinnen had voorgelezen, werd het muisstil, en begon iedereen te schrijven. Daar kan ik als schrijver nog veel van leren! Ik probeer het vaak uit te stellen… dan ga ik eerst iets anders doen, afwassen of opruimen. Maar de volgende keer als het moeilijk gaat, zal ik denken aan de kinderen in Rotterdam: niet treuzelen, hupsakee, lekker schrijven.
De Waalse school, lang geleden...
De kinderen stelden ook vragen aan mij. Ze vroegen bijvoorbeeld hoe ik op het idee ben gekomen voor Wolfje. Of ik getrouwd ben. Uit welk land ik kom. Of ik Carry Slee weleens heb ontmoet. Of ik altijd al schrijver wilde worden. Hoeveel boeken ik heb geschreven. Of ik met pen schrijf of op de computer. Of ik veel geld verdien met schrijven. Of ik fans heb. Of de dingen in mijn boek echtgebeurd zijn. En hoe lang het nou eigenlijk duurt om een boek te schrijven.
Ik ga die vragen hier nu niet beantwoorden, behalve de laatste vraag: ik heb er tien jaar over gedaan om Wolfje te schrijven. Maar dat is niet normaal hoor. Laat je er niet door afschrikken. Het kan een stuk sneller. Ik zal binnenkort een nieuwe boekentip geven, en dan hoor je meteen hoe het anders kan…
De Kinderjury is volop bezig, met lezen, boeken kiezen en stemmen. Op de website van de Kinderjury staat een digibordles. Dat klinkt misschien droog, maar het is heel leuk!
Kijk maar hier. Je kunt kiezen voor groep 3 t/m 5 en groep 6 t/m 8. En dan kun je een filmpje bekijken over de Kinderjury. Je kunt luisteren naar korte stukjes die worden voorgelezen uit een paar boeken van de tiplijst. Of je kunt memory spelen. Ook leuk. Als je een goed geheugen hebt…
Wolfje staat bij groep 6 t/m 8…. kun je de twee Wolfjes eruit halen?
Hebben jullie het vorige blog gelezen? Dat was een gastblog. Zo noemen ze dat, als je iemand anders uitnodigt om een stukje te schrijven op jouw blog. Ik vroeg Fabien een paar dagen geleden en ze zei meteen ‘ja’. Ga maar lezen, het heet ‘Dat bepaal ik zelf wel!’ en het gaat over hoe kinderen denken en praten over zwervers.
Fabien van Kempen is ook kinderboekenschrijver. Ik heb pas één boek geschreven, maar Fabien heeft er al veel meer geschreven. Kijk maar hier.
Het grappige is dat Fabien en ik samen in een boek staan, dat wisten we niet, ik kwam er per ongeluk achter. Nou ja, wij staan er niet zelf in, maar wel onze verhalen. Het boek is jaren geleden verschenen en het heet Heksen, trollen en glazen bollen. Het is uitverkocht, maar nog te leen in sommige bibliotheken.
Heb jij ook zo’n hekel aan regels? Handen wassen, tanden poetsen, boven je bord eten, schoenen uit, op tijd naar bed, elke dag naar school. Het gaat maar door. Dat mag ik toch zeker allemaal wel zelf bepalen, denken sommige mensen. Dat denken ze soms zo hard dat ze gaan zwerven. Dan heb je lekker niks te maken met al die regels. Dat lijkt mij ook wel wat, leven zonder regels! Zou dat de reden zijn dat het zwerversbestaan zo’n spannend onderwerp is om over te praten?
O, uh, dit is trouwens niet Claudia die schrijft, maar Fabien. Ik schrijf ook kinderboeken maar ik filosofeer ook elke week met kinderen op een basisschool. Filosoferen is goed nadenken over vragen waarop niemand het enige juiste antwoord weet. Met kinderen filosofeer ik over van alles. De sterren, oneindigheid, kunst, keuzes, stoelen, nuttigheid, etc. Heel vaak wordt in zo’n gesprek wel eens iets gezegd over een dakloze die bij ons in de buurt bij de Albert Heijn straatkranten verkoopt. Zijn naam viel zo vaak dat ik besloot een keer over zwervers te filosoferen. En omdat Claudia in haar boek ‘Wolfje’ over een vriendschap tussen het meisje Wolfje en een zwerver schreef, vroeg zij mij of ik op haar blog wat wilde vertellen over dit gesprek. Nou, graag natuurlijk, want filosoferen is het leukste wat er is.
En zeker met kinderen, want hun gedachten verrassen altijd. Zo had ik verwacht dat de meeste kinderen wel zouden vinden dat zwervers gewoon in een huis moeten gaan wonen omdat ze zo’n troep op straat maken.
Dat van die troep vonden ze ook wel.
“Zwervers brengen ook behoorlijk veel onrust en chaos in de stad. Die zwervers drinken de hele dag bier en dat gooien ze echt niet in de prullenbak.”
Maar de kinderen vonden ook dat iedereen zelf mag weten hoe hij leeft.
“Je moet je eigen leven kunnen leven als je daar gelukkig mee bent. Je mag alles zijn wat je wilt.”
“Ik vind dat zwervers anderen niet lastig mogen vallen.”
“Nee, want sommige mensen zijn moslim en Geert Wilders heeft daar last van maar daarom mogen mensen nog wel moslim zijn. Waarom zouden ze dan niet hunzelf mogen zijn?”
“Ik bedoel ook meer als je een dief of kinderlokker wil zijn.”
“Wat is dan het kenmerk van de dingen die niet mogen?”
“Dat je jezelf mag zijn als het maar niet slecht is voor de wereld zoals stelen, verkrachten en oorlog.”
Sommige zwervers kiezen dus echt voor een dakloos leven. Maar zouden ze op straat ook echt gelukkig zijn?
“Als je denkt ‘ik haat tussen vier muren leven’ dan vind ik dat je wel gelukkig bent maar als je heel erg verslaafd bent en al je geld eraan opraakt dan moet je buiten wonen en dan raak je nog meer verslaafd.”
“Als jij er zelf voor kiest om drugs of pillen te slikken dan is het je eigen keuze. Door te drinken of te roken voelen ze zich gelukkig.”
In de winter is het soms erg koud om buiten te slapen. Er wordt gezegd dat er zwervers zijn die ervoor zorgen dat ze in de winter in de gevangenis komen, dan kunnen ze lekker binnen slapen.
“Ik vind het wel slim van ze om in de gevangenis te gaan maar niet als ze daarvoor iemand vermoorden. Je kunt toch ook iets van winkeldiefstal doen.”
“Ik snap wel dat ze onderdak willen maar ze moeten niet iemand overvallen en zo want diegene die overvallen is, is dan toch ook echt verdrietig.”
“Soms krijgen ze spijt en dan geven ze de buit terug en dan is er eigenlijk niks gebeurd en jij zit wel lekker in de gevangenis.”
“Dat is wel vet dapper als je jezelf aan durft te geven.”
“Het is ook slim om je voor een diefstal die je niet gedaan hebt aan te geven. Dan kun je lekker in de gevangenis.”
“Maar dan blijft de dief rondlopen!”
Er zijn ook zwervers die zelfs in de winter buiten willen slapen. Al is het -10. Als het vriest moeten zwervers binnen slapen. Dat is een regel in Nederland. Is dat goed?
“Als iemand niet geholpen wil worden kan dat ook een straf zijn. Ze willen gewoon zelf bepalen waar ze slapen.”
Hé, nu zijn we eigenlijk weer bij de regels van het begin van dit stukje. Grappig, want weet je wat mijn hoogst eigenste filosofie is? Alles is rond. Dat bewijst dit stukje wel, want het begin en het eind sluiten op elkaar aan, net als de lijn van een rondje.
Meer lezen over filosoferen? Dat kan op www.allesisrond.fabienvankempen.nl. Dit blog schrijf ik voor volwassenen, maar kinderen mogen best meelezen.
Groeten, Fabien
Heb je Wolfje gelezen en vond je het een leuk boek? Ga dan naar de website van de Kinderjury en stem op Wolfje.
Stemmen via de website is niet zo eenvoudig, hoorden we. Daarom helpen we je een eindje op weg. Als je hier klikt, dan zie je rechts de cijfers 1 tot en met 3, met daarachter stippellijntjes. Als je bij ‘Zoek!’ (rechts bovenaan de pagina) Wolfje typt, dan zie je onderaan Wolfje – Jong, Claudia verschijnen (onder Dolfje Weerwolfje en de recensies). Als je klikt op ‘Zet in mijn top 3′ verschijnt Wolfje rechts in het lijstje, hopelijk op nummer 1. 
Je kunt nu nog twee andere boeken kiezen en op nummer 2 en 3 zetten. Ga weer naar ‘Zoek’, kies een ander boek en zet het op nummer 2 of 3. Als je bijvoorbeeld ‘De ogen van Sitting Bull’ op nummer 2 wilt zetten (zie boekentip op deze website), dan typ je bij ‘Zoek’ het woordje ‘sitting’. Je kunt alle boeken kiezen die zijn verschenen in 2011. Maak je per ongeluk een foutje? Geeft niks, met het prullenbakje achter de titel kun je een boek makkelijk weer uit het lijstje verwijderen. En je kunt de boeken ook verslepen, van het ene naar het andere nummer. Probeer maar, is leuk. Als je 3 boeken hebt ingevuld, klik je op ‘stem’. En dan hoef je alleen nog je naam, e-mailadres en leeftijd in te vullen.
Als het niet lukt, reageer dan even op dit bericht. Misschien kunnen we je helpen. Maar hopelijk lukt het je, met gemak. Veel plezier met stemmen, en euh, niet vergeten hè:
Stem op Wolfje!
Een filmpje, speciaal gemaakt voor de Kinderjury 2012, door drie bibliotheken en de voetbalclub van Veendam (in Groningen). Het is heel leuk, ga maar kijken. Ik kreeg bijna zin om te gaan voetballen…
Vanaf vandaag kun je stemmen op je lievelingsboeken, voor de Nederlandse Kinderjury. Je mag stemmen op drie boeken die in 2011 zijn verschenen. Hoe dat stemmen precies moet weet ik niet, maar daar zijn jullie vast heel handig in. Het kan ook via Hyves. Misschien lees je heel veel en vind je het moeilijk om een paar boeken te kiezen? Dan kun je hier klikken voor stemtips. Ik vind het goede tips, vooral deze: Sta voor je eigen mening. En deze: Schrijf mooie zinnen over.
Sommige kinderen hebben nu vakantie, dat is fijn, die kunnen lekker naar de bieb om een tas vol boeken te halen. Op de website van de Kinderjury staan boekentips. Veel plezier.
Laat je stem horen, dat is belangrijk. Er zijn jury’s met volwassenen die prijzen geven aan kinderboeken, maar deze jury is speciaal voor kinderen. Jullie zijn tenslotte de echte experts!
